Coldcase: de blinde cavia

“Meisje, eten!” riep moeder naar haar dochtertje in de tuin.
Die rende rond met haar kruiwagentje en haar blinde cavia Keesie erin.
“Ik kom!”
Plotseling stopte ze en Keesie vloog met een boogje door de lucht.
Op de tegels bleef Keesie bewegingsloos liggen.

Geschrokken snelde moeder naar buiten en pakte haar dochtertje.
Met haar verbaasde dochtertje in haar armen liep ze naar binnen.
“Liefje, Keesie slaapt nu………….voor altijd …..”

Die avond vertelde de moeder haar echtgenoot tijdens het afwassen de kleine tragedie.
Met de theedoek in zijn hand reageerde hij droogjes.
“Dan hebben wij nu……………. ja, echt een coldkeesie.”

Mijn vriend Graviton

Wij zaten tussen de bomen op een bankje in het park, weer verwikkeld in een boeiend gesprek. Altijd bracht hij interessante onderwerpen ter sprake.
“Als een plat mannetje in een tweedimensionale wereld leeft en hij is niet helemaal plat, maar een beetje bol, dan weet hij dat nooit”.
“Wat bedoel je daarmee?”
“Wij leven bewust in drie dimensies. Misschien zijn wij ook in andere dimensies aanwezig zonder het te beseffen” zei hij met een vage blik.
Verbaasd sloot ik mijn ogen. Toen ik ze opende, was hij verdwenen. Uren heb ik hem gezocht en geroepen, maar nooit meer gevonden

Hebbes!

Elke middag reisde ze met de tram naar huis. Altijd een lege tram behalve die ene middag. Er zat alleen een jongeman in. Alle dagen daarna zat hij er weer. Aanvankelijk sloeg ze geen acht op hem. Toch ging ze naar hem uitkijken. Toen was hij er niet meer. Ze was teleurgesteld en miste hem. Tot haar grote opluchting zat hij er na een week weer. Blij en opportuun ging ze tegenover hem zitten terwijl de tram vaart maakte. Door een plotselinge noodstop vloog zij van haar bank recht in zijn armen. Geschrokken keek ze hem aan. Hij zei:……….